تو ناز می کنی ، من ناز می کشم
این منطق کیه
اینگار پیش تو فرقی نمی کنه
کی عاشق کیه
روح تو مریمه، چشم تو نرگسه
دست تو نسترن
روح تو ، دست تو ، چشم تو ، عشق من
گلخونه ی منه
وقتی که خاطر غمگین تو هنوز
تو خونه ی منه
یعنی که بار غم بی تو شبانه روز
رو شونه ی منه
غمبار عشقتو رو دوش می کشم
پا پس نمی کشم
با این خیال پوچ که چشم های تو
دیوونه ی منه
در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی
هفته های تلخ من بوی تنها یی میدن
نمی دونم که یه هو چرا این جوری میشن
بی تو هفته های من، پر غصه و غمن
پر غصه و غمن، بی تو هفته های من
هفته ها می گذره اما گل من نیومده
دارم از غصه می پوسم چقدر این روزا بده
پرم از تنهایی ، پرم از غصه و غم
بی خیال اصلا تو نمی فهمی چی میگم
مرگه هر لحظه برام ، قامتم آب شده
دل پر طاقت من دیگه بی تاب شده
بغض تنهایی من ، بی تو داره وا میشه
انگاری که روحم از تن تو جدا میشه
وقتی نیستی دنیا مث زندونه برام
بی تو چیزی جز غم که نمی مونه برام
خونه زندونه برام ، ناجی آزادی
این همه زندونو تو به قلبم دادی
به دلم گفته ام ای ساده! فراموشش کن
تا کجا چشم براین جاده؟ فراموشش کن
دست بردار از خاطره بازی کافی است
فرض کن گل نفرستاده، فراموشش کن
ان نگاهی که دم اخر از او جا مانده
پیش او برده و پس داده فراموشش کن
مردمان نگهش قله نشینند هنوز
دل که در دره نیفتاده فراموشش کن
گفتم این غزل را بفرستم نزدت
دل ولی گفت نشو ساده فراموشش کن
به شما بر نخورد حال غزل بود و گذشت
اتفاقیست که افتاده فراموشش کن
